شمارهٔ ۱۶۸

قافیه: رد۱۲ بیت

سگی شکایت ایام با کسی می‌کردنبینی‌ام که چه برگشته حال و مسکینم

نه آشیانه چو مرغان نه غله چون مورانقناعتم صفت و بردباری آیینم

هزار سنگ پریشان به یک نگه بخورمکه اوفتاده نبینی بر ابروان چینم

که در ریاضت و خلوت مقام من دارد؟که جامه خواب کلوخست و سنگ بالینم

به لقمه‌ای که تناول کنم ز دست کسیرواست گر بزند بعد از آن به زوبینم

گرم دهند خورم ورنه می‌روم آزادنه همچو آدمیان خشمناک بنشینم

چو گربه درنربایم ز دست مردم چیزور اوفتاده بود ریزه ریزه برچینم

مرا نه برگ زمستان نه عیش تابستانکفایتست همین پوستین پارینم

به جای من که نشیند که در مقام رضابرابر است گلستان و تل سرگینم

مرا که سیرت ازین جنس و خوی ازین صفتستچه کرده‌ام که سزاوار سنگ و نفرینم؟

جواب داد کزین بیش نعت خویش مگویکه خیره گشت ز وصفت زبان تحسینم

همین دو خصلت ملعون کفایتست تو راغریب دشمن و مردارخوار می‌بینم

خلاصه

هوش مصنوعی: سگ با کسی از وضعیت بد خود شکایت می‌کند و از بی‌پناهی و مسکینی‌اش سخن می‌گوید. او نه آشیانه‌ای دارد و نه به اندازه موران غله‌ای می‌یابد. در این حال، صبر و بردباری را به عنوان ویژگی‌های خود می‌داند. احساس می‌کند که اگر هزار سنگ هم به سرش بیفتد، باز هم نتوانسته‌اند درد او را ببینند. او به زندگی سخت و خفت‌آور خود اشاره می‌کند، که حتی لقمه‌ای که از دیگران می‌گیرد، ممکن است منجر به آسیب به او شود. به جای احساس خشم چون آدمیان، زندگی ساده و آزاد را ترجیح می‌دهد و مانند گربه‌ای که نمی‌خواهد چیزی را از دیگران برباید، به بی‌نیازی خود می‌بالد. در نهایت، او از وضعیت خود نالان است و احساس می‌کند که سزاوار نفرین و سنگ نیست، اما از طرفی تأکید می‌کند که این‌ها او را به یک مردارخوار و دشمن غریب تبدیل کرده است.