شمارهٔ ۱۵۲
وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وش۷ بیت
شجر مقل در بیابانهانرسد هرگز آفتی به برش
رطب از شاهدی و شیرینیسنگها میزنند بر شجرش
بلبل اندر قفس نمیماندسالها، جز به علت هنرش
زاغ ملعون از آن خسیسترستکه فرستند باز بر اثرش
وز لطافت که هست در طاووسکودکان میکنند بال و پرش
که شنیدی ز دوستان خدایکه نیامد مصیبتی به سرش؟
هر بهشتی که در جهان خداستدوزخی کردهاند بر گذرش