غزل شمارهٔ ۴۸

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اریم۱۴ بیت

خداوندی چنین بخشنده داریمکه با چندین گنه امیدواریم

که بگشاید دری کایزد ببنددبیا تا هم بدین درگه بزاریم

خدایا گر بخوانی ور برانیجز انعامت دری دیگر نداریم

سر افرازیم اگر بر بنده بخشیوگرنه از گنه سر بر نیاریم

ز مشتی خاک ما را آفریدیچگونه شکر این نعمت گزاریم

تو بخشیدی روان و عقل و ایمانوگرنه ما همان مشتی غباریم

تو با ما روز و شب در خلوت و ماشب و روزی به غفلت می‌گذاریم

نگویم خدمت آوردیم و طاعتکه از تقصیر خدمت شرمساریم

مباد آن روز کز درگاه لطفتبه دست ناامیدی سر بخاریم

خداوندا به لطفت با صلاح آرکه مسکین و پریشان روزگاریم

ز درویشان کوی انگار ما راگر از خاصان حضرت برکناریم

ندانم دیدنش را خود صفت چیستجز این را کز سماعش بیقراریم

شرابی در ازل در داد ما راهنوز از تاب آن می در خماریم

چو عقل اندر نمی‌گنجید سعدیبیا تا سر به شیدایی برآریم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره امید و اعتماد به خداوند است. شاعر به بیان بخشندگی و رحمت خدا اشاره می‌کند و به رغم گناهانش، امیدوار است که درهای رحمت الهی به روی او گشوده شود. او از خداوند درخواست می‌کند که با لطف خود، او و بندگانش را در این دنیا و آخرت یاری کند. شاعر به یادآوری خلقت انسان از خاک می‌پردازد و می‌گوید که شکر این نعمت‌ها کار سختی است؛ چرا که ما فقط مشتی غباریم. او به غفلت‌های خود از یاد خدا در روز و شب اشاره می‌کند و از ناامیدی در روزی که از درگاه الهی طرد شود، می‌ترسد. در پایان، شاعر به شیدایی و عشق به خدا اشاره می‌کند و از شربت عشق الهی سخن می‌گوید که او را مست و بی‌قرار کرده است.