غزل شمارهٔ ۲۳
نَه هَرْچِه جانِوَرَنْد، آدَمیَّتی دارَنْدبَس آدَمی که دَر این مُلْک، نَقْشِ دیوارَنْد
سیاهسیمِ زَرْاَنْدودِه چون بِه بوتِه بَرَنْدخَلاف آن بِه دَرآیَد کِه خَلْق، پِنْدارَنْد
کَسان، بِه چَشْمِ تو، بیقِیْمَتاَنْد و کوچَکقَدْرکه پیشِ اَهْلِ بَصیرَت، بُزُرْگمِقْدارَنْد
بَرادَرانِ لَحْد را زَبانِ گُفْتَن نیستتو، گوش باش که با اَهْلِ دِل بِه گُفْتارَنْد
کِه زینْهار به کَشّی و ناز بَر سَرِ خاکمَرو که هَمْچو تو دَر زیرِ خاک، بِسْیارَنْد
بِه خواب و لِذَّت و شَهْوَت گُذاشْتَنْد حَیاتکُنون که زیرِ زَمین خُفْتِهاَنْد، بیدارَنْد
کِه اِلْتِفات کُنَد عُذْر کاین زَمان گویَنْد؟کُجا بِه خوشِه رِسَد تُخْم کاین زَمان کارَنْد؟
هِزار جانِ گِرامی، فَدایِ اَهْلِ نَظَرکِه مال و مَنْصَبِ دُنیا به هیچ نَشْمارَنْد
کِه را نَمیکُنَد این پَنْج روزِه دولَت و مُلْککِه بُگْذَرَنْد و بِه اَبْنایِ دَهْر بُگْذارَنْد
طَمَع مَدار زِ دُنیا سَرِ هَوا و هَوَسکِه پُر شَوَد مَگَرَش خاک، بَر سَر اَنْبارَنْد
دُعایِ بَد نَکُنَم بَر بَدان که مِسْکینانبِه دَسْتِ خویِ بَدِ خویشْتَن، گِرِفْتارَنْد
بِه جانِ زِنْدِهدِلان، «سَعْدیا» که مُلْکِ وُجودنَیَرْزَد آن کِه وُجودی زِ خود بیازارَنْد