قصیدهٔ شمارهٔ ۹ - در ستایش اتابک محمد

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: د۱۱ بیت

بناز ای خداوند اقبال سرمدبه بخت همایون و تخت ممهد

مغیث زمان ناصر اهل ایمانگزین احد یاور دین احمد

خداوند فرمان ملک سلیمانشهنشاه عادل اتابک محمد

ز سعد ابوبکر تا سعد زنگیپدر بر پدر نامور جد بر جد

سر بندگی بر زمینش نهادهخداوندگاران دریا و سرحد

همه نامداران و گردن فرازانبه زنجیر سبق الایادی مقید

خردمند شاها رعیت پناهاکه مخصوص بادی به تأیید سرمد

یکی پند پیرانه بشنو ز سعدیکه بختت جوان باد و جاهت مجدد

نبودست تا بوده دوران گیتیبه ابقای ابنای گیتی معود

مؤبد نمی‌ماند این ملک دنیانشاید بر او تکیه بر هیچ مسند

چنان صرف کن دولت و زندگانیکه نامت به نیکی بماند مخلد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و بزرگی‌های او پرداخته و از قدرت و حمایت او برای اهل ایمان سخن می‌گوید. شاعر از بخت و اقبال خوب و تخت سلطنت یاد می‌کند و به مقام سلیمان و بخشندگی او اشاره دارد. همچنین، به نیکنامی و خردمندی در زمینه رهبری اشاره کرده و تأکید می‌کند که تنها در سایه‌ی خداوند و با رعایت اصول عدالت می‌توان به ماندگاری و نام نیک دست یافت. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ حکومت و قدرتی در دنیا پایدار نمی‌ماند و باید زندگی را به گونه‌ای سپری کنیم که نام و یاد ما به نیکی باقی بماند.