شعر ۲۱ - قصیده
جاءَ الشتاءُ بِبَردٍ لا مَرَدَّ لهُو لم یُطِق حَجَرُ القاسی یقاسیه
لا کَأسَ عِندیِ و لا کانونَ یُدفِئُنیکِنّی ظلامٌ و کیسی قَلَّ مافیه
دَعِ الکبابَ و خَلِّ الکفِّ یا اَسَفاًعلی کِساءٍ نُغَطّیِ فی دَیاجیه
اَرجوکَ مولایَ فیما یَقتضی اَمَلیوالعبدُ لَم یرجِ الّا مَن مَوالیه