شعر ۱۴ - فیالموعظة
عیب علی و عدوان علیالناساذا وعظت و قلبی جلمد قاس
رب اعف عنی وهب لی مابکیت اسیانی علی فرط ایام مضت اس
مرالصبا عبثا و ابیض ناصیتیشیبا، فحتی متی یسود کراسی
یا لهف عصر شباب مر لاهیةلا لهو بعد اشتعال الشیب فی راسی
یا خجلتا من وجوه الفائزین اذاتباشرت، و بوجهی صفرة الیاس
سرائری یا جمیل الستر قد قبحتعندی وان حسنت فی اعین الناس
یا حسرتی عند جمع الصالحین غداان کنت حامل اوزاری و ادناسی
و هل یقر علی حر الحمیم فتیلم یستطع جلدا فی حر دیماس
یا واعدالعفو عما اخطأوا و نسواسألتک العفو، انی مخطیء ناس
اذا رحمت عبیدا احسنوا عملافیالحشر یارب فارحمنی لافلاسی
واصفح بجودک یا مولای عن زللیرغما لابلیس، لایشمت بابلاسی
واحشرن اعمی ان استو جبت لائمةلا أفتضح بین جیرانی و جلاسی
ان یغفر الله لی من جرأة سلفتفما علیالخلق یا بشرای من بأس