حکمت شمارهٔ ۹۳
آن را که گوش ارادت گران آفریدهاند، چون کند که بشنود و آن را که کمند سعادت کشان میبرد، چه کند که نرود؟
شب تاریک دوستان خدایمیبتابد چو روز رخشنده
وین سعادت به زور بازو نیستتا نبخشد خدای بخشنده
از تو به که نالم که دگر داور نیستوز دست تو هیچ دست بالاتر نیست
آن را که تو رهبری کسی گم نکندوآن را که تو گم کنی کسی رهبر نیست