حکمت شمارهٔ ۶۴
درویش ضعیفحال را در خشکی تنگسال مپرس که «چونی؟»، الا به شرط آن که مرهم ریشش بنهی و معلومی پیشش.
خری که بینی و باری به گل درافتادهبه دل بر او شفقت کن ولی مرو به سرش
کنون که رفتی و پرسیدیش که چون افتادمیان ببند و چو مردان بگیر دمب خرش