حکمت شمارهٔ ۱۲
سخن میان دو دشمن چنان گوی که گر دوست گردند شرم زده نشوی.
میان دو کس جنگ چون آتش استسخن چین بدبخت هیزم کش است
کنند این و آن خوش دگرباره دلوی اندر میان کوربخت و خجل
میان دو تن آتش افروختننه عقل است و خود در میان سوختن
در سخن با دوستان آهسته باشتا ندارد دشمن خونخوار گوش
پیش دیوار آنچه گویی هوش دارتا نباشد در پس دیوار گوش