غزل شمارهٔ ۵۹۹

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: امی۱۰ بیت

چون تنگ نباشد دل مسکین حمامیکَش یار هم آواز بگیرند به دامی

دیشب همه شب دست در آغوش سلامتوامروز همه روز، تمنای سلامی

آن بوی گل و سنبل و نالیدن بلبلخوش بود، دریغا که نکردند دوامی

از من مطلب صبرِ جدایی که ندارمسنگی‌ست فراق و دل محنت‌زده جامی

در هیچ مقامی دل مسکین نشکیبدخو کرده صحبت که برافتد ز مقامی

بی‌دوست حرام است جهان دیدن مشتاققندیل بکش تا بنشینم به ظلامی

چندان بنشینم که برآید نفس صبحکآن وقت به دل می‌رسد از دوست پیامی

آن جا که تویی رفتن ما سود نداردالا به کرم پیش نهد لطف تو گامی

زآن عین که دیدی اثری بیش نمانده‌ستجانی به دهان آمده در حسرت کامی

سعدی سخن یار نگوید بر اغیارهرگز نبرد سوخته‌ای قصه به خامی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. شاعر از دل تنگ و دلتنگی‌هایش می‌گوید که نمی‌تواند از غم فراق یار راحت باشد. او به شب‌هایی که در آغوش محبوب بوده اشاره می‌کند و بوی گل و سنبل را یادآور می‌شود که هیچ‌گاه دوام نداشته است. شاعر از دلتنگی خود به خاطر جدایی می‌گوید و فراق را سنگینی می‌داند که نمی‌تواند تحمل کند. او بیان می‌کند که زندگی بدون دوست برایش معنا ندارد و آرزو دارد تا صبح را ببیند که شاید پیامی از یار برسد. در نهایت، شاعر اشاره به این دارد که فقط در حضور معشوق دلش آرام می‌گیرد و هرگز از غم جدایی چیزی به دیگران نمی‌گوید.