غزل شمارهٔ ۵۸۷
به قلم راست نیاید صفت مشتاقیسادَتی اِحْتَرقَ القَلْبُ مِنَ الاَشْواقِ
نشود دفتر درد دل مجروح تماملَوْ اَضافوا صُحُفَ الدَّهْرِ اِلی اَوْراقی
آرزوی دل خلقی تو به شیرین سخنیاثر رحمت حقی تو به نیک اخلاقی
بی عزیزان چه تمتع بود از عمر عزیزکَیْفَ یَحْلو زَمَنُ البَینِ لَدَی العُشّاقِ؟
من همان عاشقم ار زان که تو آن دوست نهایاَنا اَهْواکَ وَ اِنْ مِلْتَ عَنِ المیثاقِ
حَیْثُ لا تُخْلِفُ مَنْظور؟ حَبیبی اَرِنیچه کنم؟ قصه این غصه کنم در باقی
به دو چشم تو که گر بی تو برندم به بهشتنکنم میل به حوران و نظر با ساقی
سعدی از دست غمت چاک زده دامن عمربیشتر زین نکند صابری و مشتاقی