غزل شمارهٔ ۵۸۰

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: سی۷ بیت

گر درون‌سوخته‌ای با تو برآرد نفسیچه تفاوت کند اندر شکرستان مگسی؟

ای که انصافِ دلِ سوختگان می‌ندهیخود چنین روی نبایست نمودن به کسی

روزی اندر قدمت افتم و گر سَر برودبه ز من، در سَر این واقعه رفتند بسی

دامن دوست به دنیا نتوان داد از دستحیف باشد که دهی دامنِ گوهر به خسی

تا به امروز مرا در سخن این سوز نبودکه گرفتار نبودم به کمندِ هوسی

چون سراییدن بلبل که خوش آید بر شاخلیکن آن سوز ندارد که بود در قفسی

سعدیا گر ز دل آتش به قلم در نزدیپس چرا دود به سر می‌رودش هر نفسی؟

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنجی است که شخصی در دل دارد و احساس می‌کند کسی به او توجه نمی‌کند. شاعر به کسانی که انصاف و رحم بر دل سوختگان ندارند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که برخی از آلام و سوزهای درونی را نمی‌توان به سادگی در جهان مادی و دنیایی فراموش کرد. او همچنین به ارزش دوستی و محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌توان چیزهای باارزش را به کسانی که به آن‌ها اهمیت نمی‌دهند، داد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که علی رغم اینکه از درد دلش می‌نویسد، احساس سوز و گداز آن در قفس زندگی‌اش همیشه با اوست.