غزل شمارهٔ ۳۳۷

وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)قافیه: وش۱۱ بیت

گر یکی از عشق برآرد خروشبر سر آتش نه غریب است جوش

پیرهنی گر بدرد زاِشتیاقدامن عفوش به گنه بربپوش

بوی گل آورد نسیم صبابلبل بی‌دل ننشیند خموش

مطرب اگر پرده از این ره زندباز نیایند حریفان به هوش

ساقی اگر باده از این خُم دهدخرقه صوفی ببرد می‌فروش

زهر بیاور که ز اجزای منبانگ برآید به ارادت که «نوش»

از تو نپرسند درازای شبآن کس داند که نخفته‌ست دوش

حیف بود مردن بی‌عاشقیتا نفَسی داری و نفْسی بکوش

سر که نه در راه عزیزان رودبار گران است کشیدن به دوش

سعدی اگر خاک شود همچناننالهٔ زاریدنش آید به گوش

هر که دلی دارد از انفاس اومی‌شنود تا به قیامت خروش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و شور و شوق آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی از عشق ناله کند، تعجبی ندارد که بر آتش عشق شعله‌ور شود. اشاره به درد و اشتیاقی دارد که ممکن است انسان را به گناه بیندازد. با اشاره به زیبایی طبیعت و عشق، شاعر نشان می‌دهد که عشق باعث بیداری احساسات و شور و شوق در دل می‌شود. همچنین، می‌گوید که زندگی بدون عشق بی‌معناست و بزرگ‌ترین بار و رنج، بار زندگی بدون عشق است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که حتی پس از مرگ، صدای عشق و دلتنگی‌اش باقی می‌ماند و همچنان در دل‌ها زنده می‌ماند.