غزل شمارهٔ ۲۸۲
مرا چو آرزوی روی آن نگار آیدچو بلبلم هوس نالههای زار آید
میان انجمن از لعل او چو آرم یادمرا سرشک چو یاقوت در کنار آید
ز رنگ لاله مرا روی دلبر آید یادز شکل سبزه مرا یاد خط یار آید
گلی به دست من آید چو روی تو هیهاتهزار سال دگر گر چنین بهار آید
خسان خورند بر از باغ وصل او و مراز گلستان جمالش نصیب خار آید
طمع مدار وصالی که بیفراق بودهرآینه پس هر مستیی خمار آید
مرا زمانه ز یاران به منزلی انداختکه راضیم به نسیمی کز آن دیار آید
فراق یار به یک بار بیخ صبر بکندبهار وصل ندانم که کی به بار آید
دلا اگر چه که تلخست بیخ صبر ولیچو بر امید وصالست خوشگوار آید
پس از تحمل سختی امید وصل مراستکه صبح از شب و تریاک هم ز مار آید
ز چرخ عربده جو بس خدنگ تیر جفابجست و در دل مردان هوشیار آید
چو عمر خوش نفسی گر گذر کنی بر منمرا همان نفس از عمر در شمار آید
بجز غلامی دلدار خویش سعدی راز کار و بار جهان گر شهیست عار آید