غزل شمارهٔ ۱۸۹
آه اگر دستِ دلِ من به تمنا نرسدیا دل از چنبرِ عشقِ تو به من وا نرسد
غم هجران به سَویّتتر از این قسمت کنکاین همه درد به جانِ منِ تنها نرسد
سروبالای منا! گر به چمن بَر گذریسروِ بالای تو را سرو به بالا نرسد
چون تویی را چو منی در نظر آید هیهاتکه قیامت رسد این رشته به هم یا نرسد
زآسمان بگذرم اَر بر منت اُفتد نظریذره تا مِهر نبیند به ثریا نرسد
بر سر خوانِ لبت دستِ چو من درویشیبه گدایی رسد آخر چو به یغما نرسد
ابرِ چشمانم اگر قطره چنین خواهد ریختبوالعجب دارم اگر سیل به دریا نرسد
هجر بِپْسندم اگر وصل میسر نشودخار بردارم اگر دست به خرما نرسد
سعدیا! کنگرهٔ وصل بلندست و هر آنکپای بر سر ننهد دست وی آن جا نرسد