غزل شمارهٔ ۱۷۴

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انیدارد۹ بیت

آن شکرخنده که پُر نوش دهانی داردنه دل من که دل خلقِ جهانی دارد

به تماشای درخت چمنش حاجت نیستهر که در خانه چُنو سرو روانی دارد

کافران از بت بی‌جان چه تمتع دارند؟باری آن بت بپرستند که جانی دارد

ابرویش خم به کمان ماند و قد راست به تیرکس ندیدم که چنین تیر و کمانی دارد

علت آنست که وقتی سخنی می‌گویدور نه معلوم نبودی که دهانی دارد

حجت آنست که وقتی کمری می‌بنددور نه مفهوم نگشتی که میانی دارد

ای که گفتی مرو اندر پی خون خواره خویشبا کسی گوی که در دست عنانی دارد

عشق داغیست که تا مرگ نیاید نرودهر که بر چهره از این داغ نشانی دارد

سعدیا کشتی از این موج به در نتوان بردکه نه بحریست محبت که کرانی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت یک شخص خاص اشاره می‌کند که دل را به شوق می‌آورد و جهان را مسحور می‌سازد. او به این نکته می‌پردازد که تماشای جمال این شخص نیاز به تماشای طبیعت ندارد؛ زیرا حضور او به تنهایی کافی است. شاعر به ستایش معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق او همچون داغی است که تا پایان زندگی در دل باقی می‌ماند. همچنین، او از دشواری‌های عشق و ناتوانی از فرار از مشکلاتی که به عشق مرتبط هستند، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر می‌خواهد بگوید که عشق واقعی همواره وجود دارد و نمی‌توان از آن فرار کرد.