غزل شمارهٔ ۱۷۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارمندارد۸ بیت

مگر نسیم سحر بوی یار من داردکه راحت دل امیدوار من دارد

به پای سرو درافتاده‌اند لاله و گلمگر شمایل قد نگار من دارد

نشان راه سلامت ز من مپرس که عشقزمام خاطر بی‌اختیار من دارد

گلا و تازه بهارا تویی که عارض توطراوت گل و بوی بهار من دارد

دگر سر من و بالین عافیت هیهاتبدین هوس که سر خاکسار من دارد

به هرزه در سر او روزگار کردم و اوفراغت از من و از روزگار من دارد

مگر به درد دلی بازمانده‌ام یا ربکدام دامن همت غبار من دارد

به زیر بار تو سعدی چو خر به گل درمانددلت نسوخت که بیچاره بار من دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عشق و وابستگی شاعر به معشوق اشاره دارد. شاعر از نسیم صبحگاهی سخن می‌گوید که بوی محبوبش را به همراه دارد و دل او را آرام می‌کند. او به زیبایی طبیعت و گل و لاله اشاره می‌کند که به پای سرو (معشوق) افتاده‌اند. عشق او به قدری عمیق است که هر نشانی از راه سلامت، به خاطر عشقش است. شاعر به طراوت و زیبایی چهره محبوبش می‌نگرد و دلهره و فراق را تجربه می‌کند. در نهایت، او به بار سنگینی که عشق بر دوش او گذاشته اشاره کرده و به حالتی از ضعف و درماندگی می‌رسد.