غزل شمارهٔ ۱۴

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: امرا۶ بیت

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام رایا وقت بیداری غلط بودَست مرغ بام را

یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شدما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را

هم تازه‌رویم هم خجل هم شادمان هم تنگ‌دلکز عهده بیرون آمدن نتوانم این انعام را

گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می‌دهیجز سر نمی‌دانم نهادن عذر این اقدام را

چون بخت نیک‌انجام را با ما به کلی صلح شدبگذار تا جان می‌دهد بدگوی بدفرجام را

سعدی عَلَم شد در جهان صوفی و عامی گو بدانما بت‌پرستی می‌کنیم آن گه چنین اصنام را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی نارضایتی و تردید در مورد زندگی و روابط انسانی اشاره دارد. شاعر از طبل بی‌هنگام و غلطی در زندگی شکایت می‌کند و لحظاتی از عمرش را که تحت فشار و تاراج قرار گرفته، با حسرت یاد می‌کند. او همزمان احساسات متناقضی از شادمانی و خجالت را تجربه می‌کند و نمی‌تواند از شرایط کنونی رهایی یابد. شاعر به بخت نیک و سلامتی اشاره می‌کند و به وضعیت ناگوار و بدفرجام اشاره دارد که ممکن است به دلیل انتخاب‌های نادرستش باشد. در نهایت، او به نظر می‌رسد که به مسأله‌ی بت‌پرستی و اعتقادات سطحی اشاره دارد و از دیدگاه صوفیانه به اهمیت معنویت و درک عمیق‌تر زندگی تأکید می‌کند.