غزل شمارهٔ ۱۰۱
ای پیکِ پیخجسته که داری نشانِ دوستبا ما مگو به جز سخنِ دلنشانِ دوست
حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بُوَدیا از دهانِ آن که شنید از دهانِ دوست
ای یارِ آشنا عَلَمِ کاروان کجاست؟تا سر نهیم بر قدمِ ساربانِ دوست
گر زر فدای دوست کنند اهلِ روزگارما سر فدای پای رسالترسانِ دوست
دردا و حسرتا که عنانم ز دست رفتدستم نمیرسد که بگیرم عنانِ دوست
رنجورِ عشقِ دوست چنانم که هر که دیدرحمت کند مگر دلِ نامهربانِ دوست
گر دوست بنده را بِکُشَد یا بپروردتسلیم از آنِ بنده و فرمان از آنِ دوست
گر آستینِ دوست بیفتد به دستِ منچندان که زندهام سرِ من و آستانِ دوست
بیحسرت از جهان نرود هیچکس به درالا شهیدِ عشق به تیر از کمانِ دوست
بعد از تو هیچ در دلِ سعدی گذر نکردوآن کیست در جهان که بگیرد مکانِ دوست؟