بخش ۱۲ - حکایت

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۹ بیت

فقیهی بر افتاده مستی گذشتبه مستوری خویش مغرور گشت

ز نخوت بر او التفاتی نکردجوان سر برآورد کای پیرمرد

برو شکر کن چون به نعمت دریکه محرومی آید ز مستکبری

یکی را که در بند بینی مخندمبادا که ناگه درافتی به بند

نه آخر در امکان تقدیر هستکه فردا چو من باشی افتاده مست؟

تو را آسمان خط به مسجد نوشتمزن طعنه بر دیگری در کنشت

ببند ای مسلمان به شکرانه دستکه زنار مغ بر میانت نبست

نه خود می‌رود هر که جویان اوستبه عنفش کشان می‌برد لطف دوست

نگر تا قضا از کجا سیر کردکه کوری بود تکیه بر غیر کرد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتقاد از کبر و غرور می‌پردازد. او داستانی از فردی مست که به خود می‌بالد را روایت می‌کند و به او هشدار می‌دهد که نباید بر دیگران طعنه بزند. جوانی به پیرمرد می‌گوید که باید شکر نعمت‌ها را به جا آورد و از خودبزرگ‌بینی پرهیز کند. شاعر تأکید می‌کند که انسان نباید به غیر تکیه کند و باید شکرگزار نعمت‌ها باشد، زیرا تقدیر می‌تواند به سرعت تغییر کند و خود او هم به سختی بیفتد. در نهایت، نتیجه می‌گیرد که توکل به خدا و شکرگزاری از نعمت‌ها باید سرلوحه زندگی هر فردی باشد.