بخش ۶ - حکایت

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۹ بیت

شکم صوفیی را زبون کرد و فرجدو دینار بر هر دوان کرد خرج

یکی گفتش از دوستان در نهفتچه کردی بدین هر دو دینار؟ گفت

به دیناری از پشت راندم نشاطبه دیگر، شکم را کشیدم سماط

فرومایگی کردم و ابلهیکه این همچنان پر نشد وآن تهی

غذا گر لطیف است و گر سرسریچو دیرت به دست اوفتد خوش خوری

سر آنگه به بالین نهد هوشمندکه خوابش به قهر آورد در کمند

مجال سخن تا نیابی مگویچو میدان نبینی نگه دار گوی

وز اندازه بیرون، مرو پیش زننه دیوانه‌ای تیغ بر خود مزن

به بی رغبتی شهوت انگیختنبه رغبت بود خون خود ریختن

خلاصه

حکایت درباره یک صوفی است که دو دینار را خرج شکم و ارضای شهوت می‌نماید شخصی از او دراین‌باره می‌پرسد؛ او پاسخ می‌دهد نه شکم و نه میل جنسی او سیر نشدند، یعنی طبیعت این‌دو میل طوری‌است که تمام‌نشدنی هستند. شاعر با ذکر این‌حکایت می‌گوید که انسان نباید عمر گرانمایه خود را مدام در پی برآوردن ارضای لذت‌های جسمی کند و به‌این نکته تاکید می‌کند که برای حفظ تندرستی لازم است آدمی زمانی غذا بخورد که شدیدا گرسنه‌است و زمانی بخوابد که خواب بر او غلبه می‌کند.