شمارهٔ ۹۰

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ان۴ بیت

هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبانزین بی نمک ابا منه انگشت در دهان

لب تر مکن به آب، که طلقست در قدحدست از کباب دار، که زهرست توامان

با کام خشک و با جگر تفته درگذرایدون که در سراسر این سبز گلستان

کافور همچو گل چکد از دوش شاخسارزیبق چو آب برجهد از ناف آبدان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به میزبانش (هان صایم نواله) توصیه می‌کند که از خوردن غذاهای بی‌نمک و بی‌طعم خودداری کند و به آب نیز نزدیک نشود، زیرا ممکن است مضری باشد. او به مزه و وضعیت غذاها اشاره می‌کند و می‌گوید که با گلو و شکم خشک نباید به این چیزها توجه کرد. در ادامه، شاعر به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که در گلستان، خوشبوهایی مانند کافور و زعفران وجود دارد که باید از آن‌ها لذت برد. کل مطلب به نوعی به لذت نبردن از چیزهای نامطلوب و در عوض لذت بردن از زیبایی‌های طبیعی تاکید دارد.