شمارهٔ ۱۰۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ی۴ بیت

مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمیچنان که خاطر مجنون ز طرهٔ لیلی

چو گل شکر دهیم درد دل شود تسکینچو ترش روی شوی وارهانی از صفری

به غنچهٔ تو شکر خنده نشانهٔ بادهبه سنبل تو در گوش مهرهٔ افعی

ببرده نرگس تو آب جادوی بابلگشاده غنچهٔ تو باب معجز عیسی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از احساسات عمیق و عاشقانه شاعر درباره معشوقه‌اش، سلمی، صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که دلش از زیبایی‌های سلمی مشوش است، همانطور که مجنون در اثر زیبایی لیلی مضطرب می‌شود. او به شیرینی‌هایی که در عشق وجود دارد اشاره می‌کند و می‌گوید گاهی درد دل با یاد معشوق تسکین می‌یابد، اما در برخی مواقع، روی سرد معشوق می‌تواند دل را به درد آورد. همچنین به زیبایی‌های جسمی و روحی معشوق اشاره می‌کند و از اثرات اعجازآمیز آن بر خود و دیگران سخن می‌گوید.