بخش ۷۶ - فیّاض لاهیجی
و هُوَ مولانا عبدالرّزّاق. جامع علوم عقلی و نقلی و تلمیذ مولانا صدرای شیرازی. گوهر مراد و شوارق از جملهٔ تصانیف محقّقانهٔ اوست و بر فصوص الحکم شیخ ابن عربی به فارسی شرحی نوشته. در حکمت عقلی نادرهٔ زمان و وحید اوان خود بوده. چهار و پنج هزار بیت دیوانش به نظر رسید. این چند بیت او قلمی گردید. رَحْمةٌ اللّهِ عَلَیه:
گفتهای بیدار باید عاشق دیدار ماپاس این حرف تو دارد دیدهٔ بیدار ما
تو به هر کوچه خرامان و من از رشک هلاککه نبسته است کسی چشم تماشایی را
هرکه بینی لبش ازدعوی منصورپر استلیک رندی که کشد سرزنش دار کم است
قسمت ما زین چمن بار تعلق بود و بسسرو را نازم که آزاد آمد و آزاد رفت
نه غم بیگانگان دارم نه فکر دوستانتا به یادم آمدی عالم مرا از یاد رفت
در و دیوار به محرومی من میخندندمن به این خوش که به رویم درِ گلشن باز است
حیف است که در گردن حور افکندش کسدستی که به یاد تو در آغوش توان کرد
روح در قالب انسان ز پی معرفت استکردهاند این تله در خاک که عنقا گیرند
رباعی
وقت است که ترک پیر استاد دهیمآموختهها را همه از یاد دهیم
با جام میِ دو ساله در میکدههاناموسِ هزار ساله بر باد دهیم