بخش ۱۸ - باقی تبریزی علیه الرحمه
اسمش میر عبدالباقی. از فضلای زمان خود افضل، و از حکمای اوان خود اکمل. در نگارش خط ثلث مسلم بود وصیت کمالاتش در اقطار عالم و اسماع بنی آدم منتشر و با شاه عباس ماضی صفوی معاشر. در وقت بنیاد مسجد جامعِ جدیدِ عباسی شاه مغفور به جهت نوشتن کتابهٔ مسجد او را از بغداد به اصفهان طلبید. سید به سبب استغنای ذاتی قبول ننمود. ساکن بغداد و از عالم آزاد بود. بعد ازگرفتن بغداد او را به اصفهان آورده، کتابهٔ مسجد را نوشت. این بیت و دو رباعی از اوست:
ای قدم ننهاده هرگز از دلِ تنگم برونحیرتی دارم که چون در هردلی جا کردهای
رباعی
محنت کش روزگار خویشم چه کنمدرماندهٔ اضطرار خویشم چه کنم
دور است ز جبر اختیارم امامجبور به اختیار خویشم چه کنم
٭٭٭
در کوی جهان چنگ هوس ساز مکنخودبینی و خودفروشی آغاز مکن
گر کامِ دلت نشد میسر مستیزاز بهر نیاز آمدهای ناز مکن