بخش ۶۲ - رافعی نیشابوری رحمة اللّه
وهُوَ امام الدّین ابوالقاسم. گویند عارفی فاضل بوده. شرح صغیرو شرح کبیر ازتصنیفات اوست. وفاتش در سنهٔ ۶۳۳ در قزوین واقع گردید. صاحب گزیده او را قزوینی داند و پدرش ابوسعید رافعی را از طایفهٔ اعراب خواند. باری از اوست. این ابیات از او نوشته شد:
رباعی
در جامهٔ صوف بسته زنار، چه سوددر صومعه رفته دل به بازار، چه سود
زآزار کسان راحت خود میطلبییک راحت و صد هزار آزار چه سود
٭٭٭
رخت دلم هرچه بود، عشق به غارت ببردصبرنهراهیاست خوار، عشق نه راهی است خرد
هرکه به میدان عشق گام نهد کام یافتهرکه در ایوان صبر، پای نهد دست برد
بارِ جفاهای دوست کوه نداند کشیدحلقهٔ زلفین یار باد نیارد شمرد
وصل شد و هجر ماند، آه که در باغ عمرخار به پیری رسید گل به جوانی بمرد