بخش ۱۴ - امین بلیانی قُدِّسَ سِرُّه
شیخ امین الدین محمد بن شیخ علی بن شیخ ضیاءالدین مسعود. مولد و منشأ آن جناب بلیان و آن از مضافات کازرون شیراز است. اجداد عظامش از علمای راه بین و عرفای با یقین. خود در خدمت شیخ اوحدالدین عبداللّه بن ضیاءالدین مسعود- که از فرزندگان شیخ ابوعلی دقاق است- به مراتب عالیه رسیده و پس از وی پیشوای مردمان گردیده. غرض، شیخی بزرگوار و از عرفای کبار است. در سنهٔ ۷۴۵ رحلت نموده. این چند رباعی از ایشان نوشته میشود. گویند رباعی آخری رادر دامن خرقهٔ خود نوشته بوده است:
رباعی
آنان که فلک ز نور دهر آرایندتا ظن نبری که باز نایند آیند
از دامن آفتاب تا جیب زمینرسمی است که تا خدا نمیرد زایند
٭٭٭
من خار غمت به مردم دیده کشمجور و ستمت با دل غمدیده کشم
وانگه که بمیرم رقم بندگیتبر ذرّهٔ استخوان پوسیده کشم
٭٭٭
ای دل پس زنجیر، چو دیوانه نشیندر دامن درد خویش مردانه نشین
زآمد شدن بیهده خود را پی کنمعشوق چو خانگی است در خانه نشین