بخش ۶۵ - نظام کرمانی
و هُوَ زبدة العلما و قدوة العرفا مولانا احمدبن حاج عبدالواجد. والدش از علمای ربانی و از طلاب منهاج عرفانی بود. بعد از اینکه در فرزند خود حالات عالیه و مقامات متعالیه دید در طریقهٔ طریقت مرید پسر خود گردید. غرض، مولانا بعد از تکمیل کمالات دست ارادت به میرزا محمد حسین کرمانی متخلص به رونق داد و قدم در جادهٔ سلوک نهاد و به معارج بلند و مدارج ارجمند رسیده و جمعی از اهل زمان اخلاص و ارادت او را گزیدند و به حالات پسندیده فایض گردیدند. الحق مولانا مردی صاحب حال و حمیده خصال بود و فقیر مکرر به فیض صحبت او رسید. آخرالامر در کرمان در سنهٔ ۱۲۴۰ به ریاض رضوان خرامید. مزارش در خارج کرمان است و زیارتگاه مریدان است. گاهی مثنوی منظوم میفرموده. از اوست:
گر شدیم از پیروان اولیادر مصیبتها و رنج و ابتلا
این نه جای شکوه باشد نه گلهبل بود اقوم طریق عادله
این مقام شکر جود پادشاستپیروی کردن به مردان خداست
ناشنیده کس درین دیر سپنجکه بدندی اولیا بی درد و رنج
هرکه قربش بیش افزونش بلاستمؤمنان را این نشانی از ولاست
ما چو کاه هستیم ومهرش کهرباجمله ما مجذوب او جذاب ما
در حقیقت در تو میباشد عدوهر که با ما دشمن است ای نور هو