بخش ۶۳ - نظر نایینی
اسمش میرزا محمد رحیم و از اکابر اهالی آن قصبهٔ پرنعیم. در آغاز شباب از تحصیل علوم متداوله کامیاب. در اصفهان جنت نشان در خدمت علمای دین و پیروان شرع مبین به قدر استعداد خود از هر خرمنی خوشه چین آمد. در فنون علوم ماهر و قادر گردید. در طلب حصول تصفیه و تزکیهٔ نفسیه برآمد و شوقمند مجاهدات و مشاهدات شد. آخرالامر نورعلیشاه اصفهانی را دریافت و به جانب او شتافت. دست ارادت بدو داد و ذکر خفی از او تلقین گرفت و به عبادت مشغول گردید و به مراتب عالیهٔ ذوق و حال از فقرای معاصرین محسوب و طالبان را خدمتش مطلوب است. گاهی صحبت و گاهی نظر تخلص مینماید و نام طریقتش نظرعلیشاه است و از اشعار ابکار افکار اوست:
مثنوی
باز دلم عاشق و دیوانه شدمحو رخ ساقی و پیمانه شد
باز دلم نشاء دیگر گرفتمست شد و عاشقی از سر گرفت
مرغ دلم طایر عرش آشیانکرد هوای چمن لامکان
چون سخن دلکش رامین به ویسچون نفخات یمنی از اویس
نورفشان همچو کف موسویروح فزا همچو دم عیسوی
بوی خدا از یمنم میرسدنفخ اویس از قرنم میرسد
طوس، حریم حرم کبریاستمدفن پاک شهِ پاکان، رضاست
کعبه اگر خانهٔ آب و گل استطوس رضا کعبهٔ جان و دل است
کعبه بود سجده گه خاکیانطوس بود قبلهٔ افلاکیان
مهبط انوار الهی است طوسجلوه گه حضرت شاهی است طوس
آینهٔ سینهٔ سیناست طوسخوابگه بضعهٔ موساست طوس
قبّهٔ او سرزده از ساق عرشسُدّهٔ آن قبه بود طاق عرش