غزل شمارهٔ ۸۲

قافیه: اری۶ بیت

نمیدانی تو رسم دوست دارینمیدانم که با جانم چه داری

مگو پیمان و عهدم استوار استکه در پیمان شکستن استواری

غمت چندانکه با ما سازگار استتو صد چندان بما ناسازگاری

غبارم را توانی داد بر باداگر بر دل ز من داری غباری

دمار از روزگار غم بر آرماگر افتد بدستم روزگاری

رضی گوئی تو را دیگر چه حال استخبر گویا ز حٰال مانداری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات متناقض و سردرگمی در عشق است. شاعر به طرف مقابل می‌گوید که نمی‌داند او چه احساسی نسبت به دوستی دارد و بیان می‌کند که با وجود عهد و پیمان، شکستن آنها آسان است. غم و رنج او با طرف مقابل همخوانی ندارد و در حالی که او نگران است، فرد مقابل به نظر می‌رسد که بی‌تفاوت است. شاعر از احساس غبار و غم در دلش صحبت می‌کند و ابراز می‌کند که اگر شرایط به او اجازه دهد، می‌تواند از این وضعیت بیرون بیاید. در پایان، از طرف مقابل می‌خواهد که از حالش خبر دهد.