شمارهٔ ۴۸ - هستی

۸ بیت

هستی ندارد بها بی عشق و مستی، مستی بود کار ما در بزم هستیدر میخانه عاشقی ساغرپرستم، ساقی چون تو شوی، خوشا ساغرپرستی

باز آی گل خندان از در مجلس، به دستی قدح، مینا به دستیدارم غمی و دردی، رخسار زردی، خوش تر بود درد عشق از تندرستی

جانا با غم تو شادم، شادم که جان در پایت دادمبازآ که عمر از سر گیرم، وز دست تو ساغر گیرم

تا دل به مهرت بستم، از غم رستمای خرمن گل، شادم به رویت، مستم به بویت، هستی ندارد بها بی عشق و مستی

ای ناله بی اثر جانم چه کاهی، وی شعله ناپدید از من چه خواهیزین گرمی نبود ثمر جز داغ و دردی، زان آتش نبود اثر جز دود آهی

دل بر زلف سیاهی بستم و حاصل ندیدم به جز روز سیاهیگیرم که شعله بارد از برق آهم، آهی نگیرد چرا دامان ماهی

ای دل از چه کنی زاری، ای دیده تا کی خون می باریکز ناله بی حاصل من، در سینه چو گل سوزد دل من

افزاید آه سردم، هر دم در دمای ناوک غم کشتی رهی را آخر ولیکن، غیر از محبت نبود او را گناهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره اهمیت عشق و مستی در زندگی انسان است. شاعر تأکید می‌کند که وجود بدون عشق و شوق ارزشی ندارد و زندگی واقعی در بزم عشق و محبت شکل می‌گیرد. او از ساقی می‌خواهد که به او ساغر عشق ببخشد و به احساسات خود اعتراف می‌کند که با درد عشق شادتر از بی‌دردی و تندرستی است. همچنین، شاعر دردی عمیق و غم جدایی را حس می‌کند و از محبوب خود می‌خواهد که بازگردد تا دوباره زندگی را از سر بگیرد و در دامان عشقش آرامش یابد. در پایان، او به غم و افسوس خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در دلش تنها عشق و محبت وجود دارد و این احساسات است که زندگی را معنا می‌بخشد.