شمارهٔ ۲۴ - دریای غم

۹ بیت

با عاشقان ای گل سر یاری نداریگویم اگر بوی وفاداری نداری

دامن ز مهر و محبت کشیدم، کز مهربانی، در زندگانی، سودی ندیدماشک ندامت ز چشمم گشودی، خوابم ربودی، با آن که بودی، صبح امیدم

رفتی و آتش زدی محفلم راچون تار مویت شکستی دلم را

فغان کز محبت، نداری نصیبیسراپا فریبی

می نابی اما، به جام رقیبیسراپا فریبی

به جز اشک غم، یاری ندارمبه آسودگان، کاری ندارم

عشق تو باشد، به عالم غم منای مایه غم، ببین حالت من

دردا که عشق آتشینجز خون دل، حاصل ندارد

سرگشته چون موجم ولیدریای غم، ساحل ندارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به بی‌محبتی و بی‌وفایی معشوق شکایت می‌کند. او احساس می‌کند که در عشق خود ناامید و تنها مانده و از محبت چیزی جز درد و غم عایدش شده است. گوینده به یاد روزهایی می‌افتد که محبت و امید داشته، اما حالا با جدایی معشوق، آتش عذاب و اندوه وجودش را فرا گرفته است. او خود را در وضعیتی سرگردان و بی‌پناه توصیف می‌کند که تنها چیزی که در دامن دارد، اشک و غم است. عشقش به معشوق تبدیل به دردی بزرگ شده و او را به یأس و ناامیدی کشانده است.