کوی رضا
تا دامن از من کشیدی ای سرو سیمینتن منهر شب ز خونابه دل پر گل بود دامن من
جانا رخم زرد خواهی جانم پر از درد خواهیدانم چهها کرد خواهی ای شعله با خرمن من
بنشین چو گل در کنارم تا بشکفد گل ز خارمای روی تو لالهزارم وی موی تو سوسن من
ای جان و دل مسکن تو خون گریم از رفتن تودست من و دامن تو اشک غم و دامن من
من کیستم بینوایی با درد و غم آشناییهر لحظه گردد بلایی چون سایه پیرامن من
قسمت اگر زهر اگر مل بالین اگر خار اگر گلغمگین نباشم که باشد کوی رضا مسکن من
گر باد صرصر غباری انگیزد از هر کناریگرد کدورت نگیرد آیینهٔ روشن من
تا عشق و رندیست کیشم یکسان بود نوش و نیشممن دشمن جان خویشم گر او بود دشمن من
ملک جهان تنگنایی با عرصه همت ماخلد برین خار زاری با ساحت گلشن من
پیرایه خاک و آبم روشنگر آفتابمگنجم ولی در خرابم ویرانه من تن من
ای گریه دل را صفا ده رنگی به رخسار ما دهخاکم به باد فنا ده ای سیل بنیان کن من
وی مرغ شب همرهی کن زاری به حال رهی کنتا بر دلم رحمت آرد صیاد صیدافکن من