رسوای دل

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ایدل۸ بیت

همچو نی می‌نالم از سودای دلآتشی در سینه دارم جای دل

من که با هر داغ پیدا ساختمسوختم از داغ ناپیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیستبس که طوفان‌زا بود دریای دل

دل اگر از من گریزد وای منغم اگر از دل گریزد وای دل

ما ز رسوایی بلندآوازه‌ایمنامور شد هرکه شد رسوای دل

خانه‌ی مور است و منزلگاه بومآسمان با همت والای دل

گنج منعم خرمن سیم و زر استگنج عاشق گوهر یکتای دل

در میان اشک نومیدی رهیخندم از امیدواری‌های دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درونی شاعر درباره عشق و دل‌تنگی می‌پردازد. شاعر مانند نی ناله می‌کند و آتشی در سینه دارد که نماد دلتنگی است. او از داغی‌ صحبت می‌کند که نامرئی و غیرقابل توضیح است و این داغ همچنان او را می‌سوزاند. شاعر بی‌قراری خود را به موجی تشبیه می‌کند که هیچ‌گاه آرامش ندارد و دریای دل او پر از طوفان‌هاست. او همچنین به رسوایی و شهرت اشاره می‌کند که به عشق و دل‌تنگی او مربوط است. نمی‌تواند از دل دور شود و اگر دل از او فرار کند، برایش بسیار دردناک خواهد بود. شاعر در پایان، به امیدهایش اشاره می‌کند و با وجود اشک‌ها، از امیدواری در دلش سخن می‌گوید. به طور کلی، این شعر غم و شیدایی عشق را به خوبی بیان می‌کند.