گوهر تابناک

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ویخویشتنم۷ بیت

زبون خلق ز خلق نکوی خویشتنمچو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنم

به عیب من چه گشاید زبان طعنه حسودکه با هزار زبان عیب‌جوی خویشتنم

مرا به ساغر زرین مهر حاجت نیستکه تازه روی چو گل از سبوی خویشتنم

نه حسرت لب ساقی کشد نه منت جامبه حیرت از دل بی‌آرزوی خویشتنم

به خواب از آن نرود چشم خسته‌ام تا صبحکه همچو مرغ شب افسانه‌گوی خویشتنم

به روزگار چنان رانده گشتم از هر سویکه مرگ نیز نخواند به سوی خویشتنم

به تابناکی من گوهری نبود رهیگهر شناسم و در جستجوی خویشتنم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساساتی عمیق و درونی سخن می‌گوید. او از دشواری‌های زندگی و حس تنهایی صحبت می‌کند و خود را مانند غنچه‌ای می‌بیند که در انزوای رنگ و بوی خود، احساس تنگ‌دلی می‌کند. او اشاره می‌کند که حسودان نمی‌توانند او را با بدگویی‌هایشان آزار دهند، زیرا او خود را به خوبی می‌شناسد. شاعر به این نکته اشاره دارد که برای شادابی و خوشبختی به چیز خاصی نیاز ندارد و دلش تنها می‌خواهد بی‌دغدغه باشد. همچنین، او از خواب‌آلودگی و خستگی دائمی‌اش ابراز ناامیدی می‌کند و به رنجی که در زندگی متحمل شده، می‌پردازد. در نهایت، او به دنبال شناخت بهتر از خود و گوهری درون خود است.