شمارهٔ ۸

۹ بیت

رسید نامه ای از حضرت وفا و شکفتمچو بینوا که رسد ناگهش ز غیب نوائی

تمام زهر شکایت نهان به شکر شکریهمه معانی نفرین عیان به لفظ دعائی

ز بی وفائی من کرده شکوه و دل خود راز راه و رسم وفا کرده خوش به اسم وفائی

به جا نه اهل وفا با رفیق این گله داریولی بر این گله دارد زهی جواب بجائی

که هست شرط وفا گر رفیق درگه و بیگهز روی لطف بپرسی ز راه مهر برآئی

بگویمش همه باشد اگر به رسم تعارفچه می کنی به چه کاری چه می خوری بکجائی

نه آن که هر پس سالی چو بنگریش بگوئیچو منعمی به فقیری چو خسروی به گدائی

بخوان و دعوت ما وقت وقت از چه نپوئیبه بزم صحبت آن گاه گاه از چه نپائی

نخوانده نیست سوی خانه ی خدا ره و بنگرچه حرفها به خدائیست تا به خانه خدائی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دریافت نامه‌ای از دوست وفادار خود خبر می‌دهد. او با احساس یأس و ناامیدی از بی‌وفایی دوستانش، از درد و شکایت‌های خود به زبان دعا سخن می‌گوید. شاعر به انتقاد از کسانی می‌پردازد که به اصول وفا پایبند نیستند و نسبت به رفاقت بی‌توجهند. او تأکید می‌کند که وفا نیازمند محبت و تعهد واقعی است و نباید به صرف ظواهر و تعارفات بسنده کرد. در نهایت، او دعوت به انس و دوستی را به فراموشی نمی‌سپارد و از رفقای خود می‌خواهد که به ارتباط خود ادامه دهند و همدیگر را فراموش نکنند.