شمارهٔ ۲۹۹
خوشا روزی و حبذا روزگاریکه یاری نشیند به پهلوی یاری
بتن ناتوان و بدل بی قرارمکه از درد یاری و داغ نگاری
تن ناتوانم ندارد توانیدل بی قرارم ندارد قراری
مپرس از شب و روز من کز غم تودل خسته ای دارم و جان زاری
چه پرسی ز کارم که دور از تو دارمنه جز گریه شغلی نه جز ناله کاری
برآید امید تو امید گاهابرآری گر امید امیدواری
رفیق از گل و سروم آسوده داردبت سروقدی مه گلعذاری