شمارهٔ ۲۰
یارون پرچ بوینین به انجیله دارهیا سرخه گِلِ غنچوئه نو ویهاره
یا غالیه گِلْ گِلْ دِشنّیه دارهیا مخمله که دوش دره مه خونکاره
هرگه که سری خونّه، صدای یارهمه سوته دل غمره ورنه کناره
مه دل حلقه ره مونّه فری کنارهتا دس نزنّی حلقه بزار نناره
چن روزه که من دیدار ندیمه یارههمینه که مه دیدهره خون بواره
یکوار دیگر چیره بوینم یارهدِ بالره گردن بیورم شه خونکاره
دل ترکنه مه، گِنْدِهْ پیون انارهچش بِرْمِنِهْ مه، وارش پیون ویهاره
زمستون مه چش، همیشه بوارهعجب چشمه که بی او، تن و سر داره!