شمارهٔ ۱۰

۸ بیت

تِهْ مِهْرْوَرْزی دٰارْمِهْ، اَرْچِهْ بُوتِرِهْ عٰارْهَرْگِزْ گِلْ نچی کَسْ کِهْ بِهْ وی نَوی خٰارْ

اَمیرْ گِنِهْ: تِهْ عِشْقْ بِهْ دِلْ دٰارْمِهْ مِهْ یْارْتُو سَنْگِهْ دِلی، مِهْ نُومْ نَئیرْنی هیچْ بٰارْ

تٰا کَیْ بِهْ مِنِهْ سُوتِهْ دِلْ دٰارْنی آزٰارْ؟مِنِهْ دِچِشْ‌رِهْ اُو بَوِرْدْ رُو بِهْ رُو آرْ (رودبار)

بِلْبِلْ بِهْ گِلْ عٰاشِقِهْ، مِنْ چیرِه‌یِ یٰارْبِلْبِلْ دِمٰاهْ نٰالِنِّه، مِنْ دٰایِمٰازٰارْ

دوُسْتْ هٰامِتْ اُونْسُونْ کِهْ هَسِّهْ آهویِ لٰارْجِلُو بَکِشی مِهْ کِشْتِنْ وَرْ بِهْ آزٰارْ

مَجْنُونْ صِفِتْ کُوکُو زَنُونْ دٰامِنِ غٰارْتِهْ سَنْگِهْ دِلْ‌رِهْ دَرْ نَئیرْنِهْ مِنِهْ زٰارْ

گَنْجِ وَرْبَسی رَنْجْ بَوِرْدْمِهْ بِهْ نٰاچٰارْهُوکِتِهْ مِرِهْ آخِرْ بِهْ اَژْدِهٰا کٰارْ

بِهْ گُلْشَن‌وُ گِلْ دٰاغْ بَئیتِمْ بَسیْ زٰارْگِلْ دَسْتِهْ بِهْ شِهْ پٰایی دَرْآوَرِهْ خٰارْ

خلاصه

به تو مهر می‌ورزم، اگر چه تو را ننگ باشد / هرگز کسی گل بی خار نچیده است امیر می‌گوید: عشق تو را به دل دارم‌ای یار من! / اما تو سنگ‌دلی و هیچ بار نام مرا بر زبان نمی‌آوری تا کی به من سوخته‌دل آزار می‌رسانی؟ / از دو چشم من آب به رودبار روان شد بلبل عاشق گل است و من به چهره‌ی یارم / بلبل به مدت دو ماه می‌نالد ولی من برای همیشه‌ی عمر زاری می‌کنم دوست آن‌سان راه می‌رود که گویی آهوی دشت لار است / خود را برای کشتن من به پیش آورده است مانند مجنون کوکوزنان (نالان) در دامن غار می‌گذرانم / ولی زاری من در تو سنگ‌دل اثر نمی‌کند ناگزیر برای دستیابی به گنج عشق، بسی رنج بردم / ولی عاقبت کارم به اژدها پایان پذیرفت در گلشن و گُل بسیار زار دچار داغ عشق شدم / دسته‌ی گل، خار را از پای خود بیرون می‌آورد