شمارهٔ ۷

۷ بیت

عجب خشه که طالع کسی‌ره یارههزار وله کار کنّه، دنی ورْ خاره

بی‌عیب به دنی خونن یکی خدارهمره ذرّه عیب، این‌که، دنی‌ره یاره

نازنین دوست دل، لنگرمه اختیارهزمین بیته لنگر، به یک‌جا قراره

دوستِ دلِ سَرْ، مه دکون عطّارهبعضی چیزها که وینه، اونجه در کاره

دوستِ مجشگاه، هر صواح رو کنارهمعجر بکته، سیم و زر پاک دیاره

مه چش هر شو دریوئه، یک‌جا قرارهنی نی به گردابْ، شیرین بئیته جاره

ونه هکردن فکر نهم سمارهعجب بیستون بساته این سماره

خلاصه

چه شگفت‌انگیز و نیکوست که بخت یار کسی باشد / اگر هزار کج‌روی کند، دنیا برایش نیکو خواهد بود بی‌عیب در دنیا خدای یک‌تا را همی خوانند / ذره‌ای از عیب از دید من این است که انسان دنیاخواه باشد دل دوست نازنین، لنگرگاه اختیار من است / زمین که لنگر انداخته، در یک‌جا استوار مانده است سر دل (سینه‌ی) دوستم دکّان عطاری من است / برخی از چیزها که لازم دارم، در آن‌جا موجود است گردش‌گاه دوست من، هر بامداد در کنار رود است / روسریش فروافتاده، سیم و زرش هویداست چشم من هر شب دریا و اشک‌بار و یک‌جا در انتظار است / مردمک به گرداب، نیکو جای گزیده است باید آسمان نهم را اندیشه کرد / شگفتا که این آسمان را (خداوند) چگونه بدون پایه (ستون) ساخته است؟!