شمارهٔ ۶

۷ بیت

اگر که آتشِ جا، مه گُوشْتْ وُ ریجِنْ،آنون که یاری کِنّنِهْ، دور وریجن

ته مَثِلْ نیکو مُونّنهْ، شیر اندیجنشیرین لویی، تَنِ پاکْ‌رِهْ شیر بریجن

هلالهْ به خوبیِ ته، گرها وریجنقَبِلْتُ فَنَجَّیْتُ، جنوبْ شمالهْ ریجن

وَاَیْنَ تَدْخِلْنی، دایِم به کینْ سِتیجِنْفی حُسْنٍ وَ مٰا هِجْر، پیالهْ ریجِنْ

مَرْغُولِهْ بُتْ! ته بُورْکَمِنْ پیچنْ ریجنمِشْکِ تر و کافورِهْ، وَنُوشِهْ پیچنْ

عَنْبَرِ اَشْهَبْ‌رِهْ شهِ گِرْدِنْ دپیجِنْخِشْ صَنْعَتِهْ سی دِلْ به یک می‌دپیجنْ

دُردیمِهْ به لعل و حقّه پیچنْ ریجنْصَدِفْ دِهونْ، دُرِّ دَنْدوُنْ دِریجِنْ

خلاصه

اگر که با آتش، گوشت تنم را بریان کنند، / آنان که باید یاریم بکنند، به دور بگریزند مَثَل تو به خوبی شیر اندوختن می‌نماید / شیرین لبی، تن پاک و شفاف تو را شیر بریزند (ریخته‌اند) اگر تو را به خوبی (حدّ) لاله برشته (آتشین) کنند / و به جنوب و شمال بریزند، آن را پذیرفتم و رهایی یافتم مرا به کجا وارد کردی، پیوسته به کینه با من ستیزه می‌کنند / در نیکی (به خوبی) و نه در دوری، پیاله را پر کنند ای بت زلف پرشکن‌دار! کمند بور تو پیچان و افشان است / مشک تازه و کافور و بنفشه‌ی پیچان است عنبر اشهب را به گردن خود پیچیدن (بپیچ) / هنر نیکویی است، سی دل (دل‌ها) را به یک تار موی پیچیدن مروارید را به لعل و حقّه‌ی دهان پیچان و ریزان دیدم / صدف دهان و درّ دندان را با هم ریخته‌اند