شمارهٔ ۲۹

۶ بیت

امیر گنه: عاشقمهْ کیجاره بی‌شیگرهْ بَزهْ مه رشته‌یِ جانْ به می‌شی

دیمْ سرخه گِلْ ولگهْ کیجاره بی شیشه کَمنْ ره مه گردنْ دَوِست وکشی

ته مشکینْ کَمنْ ره که بئیرهْ ته شیتَشْ دَکفهْ مه دلْ ره که او نکوشی

من عاشق دوستِ هَرْ دْ پایِ کوشیعاشقْ اُونهْ، دُوستی ره، سر و مالْ روشی

هلا نَفْسِ ورْگْ، طلبکار میشیدلْ یوسفْ چیره‌ی وَرْ سراسر ریشی

مه دلْ شو و روزْ همیشه در تشویشیعملْ مستقیم نیهْ، صراط دَرْ پیشی

خلاصه

امیر می‌گوید: عاشق دوشیزه‌ای هستم (شوهرنکرده) / [که] رشته‌ی جان مرا به زنجیر موی خود گره زده است چهره‌ی دختر دوشیزه، مانند برگ گل سرخ است / کمند زلف را به گردنم پیچید و می‌کشید اگر کمند مشکین تو را شوهرت به چنگ آورد / آتشی در دلم می‌افتد که آب آن را خاموش نمی‌سازد من عاشق کفش هر دو پای یار هستم / عاشق آن کسی است که سر و مال را به دوستش بفروشد (فداکند) هنوز نفس گرگی، بستانکار میش است / دل برای یار یوسف چهره سراسر زخمین است دل من شب و روز در تشویش است / [زیرا] عمل مستقیم نیست و پل صراط در پیش