شمارهٔ ۲۸

۶ بیت

رقیبْ دوستْ ره راهْ بَزوئه، وایی وایینَدومّه راهِ چین بُوردهْ یا ختایی

مه زَخْمینهْ دلْ ره که مَرْهَمْ وی داییسیرْندیمهْ دوستْ‌ره (که)، شونه وایی وایی

اَندی شَرْ که خورْ تاونهْ بامدایی،عراق و خراسُونْ تا خطِّ فرایی

اندی که صفتْ کردمهْ دَشتِ ختاییتیرْ زنّه مرهْ، دوستِ کَمنْ، دْ تایی

دوستِ دْ کَمنْ سیُو اَفْعی رهْ مایییا اَژْدَرهْ که دَمْ به منْ هُونیایی

یا آهوئه یا نافهْ مشکِ ختایییا چَشمه‌یِ خضرهْ، ظُلماتْ نمایی

خلاصه

رقیب راه دوست را زده (بسته) وای وای / نمی‌دانم به راه چین رفته یا به راه ختا (خطا) آن‌که مرهم دل زخمین مرا می‌داد (مرهم‌بخش دل زخم دیده‌ام بود) / وای وای دوستم را سیر ندیده‌ام، دور می‌شود. بامدادان که خورشید از راه دور می‌تابد / به عراق، خراسان تا خطّه‌ی فرات آن‌قدر که دشت ختا را تعریف می‌کردم / دوستم با دو کمند گیسوی خود به تیرم زد (می‌زند) دو کمند گیسوی دوست، مانند افعیِ سیاه است / یا اژدر است که به‌سوی من نفس (تنوره) می‌کشد یا آهوست یا نافه‌ی مشک ختایی است / یا چشمه‌ی خضر نبی است که ظلمات (تیره) می‌نماید