شمارهٔ ۱۴

۶ بیت

نَترسُ و نَلَرْز مهْر نورز، مه چشمِ سو!چُون چٰارپا به چٰار تَنْگ بَکشْ وُ بَروُشْ تو

د پیچمْ گِل وَلکْ، در نَشوئه ته بواُونْطورْ دارم که مشکْ به دَمْ داره آهو

تُو خجیره دُوستی وُ خجیرهْ ته خوته هَرْ د چشمِ گُوشهْ نَرگسْ پیوُنْ بو

منه د چشْ اُو بَورْدْ بُوئه ونهْ روُنَدُوّمهْ که به مَنْ نظرکَیْ کنّی تو

نَوسّهْ منْجهْ، مهر کاشتنْ اوّلِ روبه این د کاشتنْ دَستْ نهلْ مه چشمِ سو!

این شهر پرکسُونْ درنهْ به مهْ آشوبهشتْ هَمهْ رهْ دَستْ بَزهْ دامِن تو