شمارهٔ ۱۳
ختا و ختن تا هندوستون پائیناون دشت قبچاق و سرحدِّ مدائین
سی اَرْمُونْ به مهْ دلْ دَرهْ اولاً این،تنِ دوستْ رهْ دَرْ هَیرم سَر تا به پائین
زمونه به خشمه، شو و روزْ هزار کینبه ته گِتِمهْ: مه روزگار بَوی این
ایرون تا به تورون همه جا بَوی اینته ناز که زیاد بَیّهْ سَرْ اُورِهْ شاهین
تو دونّی که تنه مِهْرْ به دل دارمه یا کینتو دونّی که بَوْتنْ بنیٰارْمهْ با این
شه، مه مردنِ ورْمن ننالمّه دونینتنه ندییِنْ طاقتْ ندارمه، آه این!