شمارهٔ ۱۲
بسیار مَیٰله دوستِ منْزلْ هارسیینْمِدٰامْ شو و روزْ ته چیره آرمیینْ
مَحَلِّ خِتنْ، تره کشها کشیینبسیار حظّه اونوختْ به مِرادْ رسیینْ
اَوّلِ سوٰا، ته گلهْ باغْ نشیینبسی غنچهی گلْ همه شه بَچیینْ
دوستِ وارِنْگْ جارْرهْ نرمک دست کشیینبسیار منه سون بو که وصال رسیین
مه میراثه ته مهر و بفا ورزیینته عادته مه خین به جفا شنیین
مه پیشوئه ته غمزه و ناز کشیینته شیووئه مه دل ره براجنیین