شمارهٔ ۲۰۹
کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابیدل سُوجنه مه، اینه وَرْ بو کبابی
ویله وَر اینه، شربتْ به لوزنْ آییمن کیمه جفاکَش به دلْ تهْ خرابی
بَوینْ که به چشْ آخر نمونس آبیمه جون و بَدنْ کارْ کنّهْ شه ثوابی
بیجنْ صفتْ چاه درمه، افراسیابیمَنیجه کو؟ دَرْ دَرْ اِ، مره دریابی