شمارهٔ ۲۰۳
یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسیدندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی
گتمهْ چه نومْ دارْنی، نَکنْ دْمیسیگتهْ چلهْوار نومْ دارمهْ، کیجای آقاسی
اَشون (دیشو) همه شو، دیدهْ منهْ نجواسیدَکتمهْ غمخونه و بَویمهْ عاصی
امیر گنه: خیرونمهْ به خودشناسینَدومّهْ تو چه شه دُوستونْ ره نشنٰاسی