شمارهٔ ۲۰۲
گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جاییهَمُونْ دَمْ منهْ جان و مه دلْ دَرْآیی
ته نَدینْ مهْ تن رشته بیِّه، واییشادْباشْ تو که منْ دارْمهْ اندی جفایی
تَرْسمّهْ جُوونی، اَجلْ مه سَرْ آییدینْگننْ به خاکْ، ته عشق مره گردْ آیی
پرسشْ هاکننْ، پرسشْره مه اَرْخاییپرسنْ پرسنْ، ته نوم رهْ زبُونْ دَرْآیی